Η ρύπανση του περιβάλλοντος

  Λένε ότι κάθε ημέρα ανακαλύπτονται περίπου 4000 νέες χημικές ουσίες, μεγάλος αριθμός των οποίων χρησιμοποιούνται, αμέσως από τη βιοτεχνολογία με τη μορφή φαρμάκων, καλυντικών, χρωστικών, ως βελτιωτικά, εμπλουτιστικά, και συντηρητικά τροφίμων, χρώματα, δομικά υλικά, στην κατασκευή εξαρτημάτων και άλλες εφαρμογές. Ο οργανισμός μας δεν αναμένεται να είναι εξοικειωμένος με τη "διαχείρση" όλων αυτών των καινοφανών χημικών, με τα οποία καθημερινά έρχεται σε επαφή. Μηχανισμοί προσαρμογής έχουν προβλεφθεί, αλλά είναι αργοί  και απαιτούνται πολύ παρατεταμένα διαστήματα επαφής, πριν αναπτυχθούν κατάλληλοι εσωτερικοί μηχανισμοί, που αποβλέπουν στην αδρανοποίηση και αποβολή τους. 

   
Οι προσωκρατικοί, Έλληνες,  φιλόσοφοι, όπως ο Εμπεδοκλής, που στη θεωρία περί "εναισθήσεως", με την οποία μορφοποίησε απόψεις προηγουμένων, όπως ο Ηράκλειτος και ο Παρμενίδης, κατανοούσαν ότι το σώμα μας διακρίνει χρήσιμες ύλες, τις οποίες θεωρεί οικείες και από τις οποίες προσλαμβάνει θρεπτικά συστατικά από τις "ανοίκειες", τις οποίες αντιμετωπίζει ως δυνητικά βλαπτικές και έναντι των οποίων οργανώνει αμυντικές ή προσαρμοστικές διεργασίες. Οι απόψεις τους έχουν πλήρως επιβεβαιωθεί από τη σύγχρονη επσιτήμη. Όμως με τον καταιγιστικό ρυθμό εκθέσεως του οργανισμού σε "νέες" ουσίες, που εισάγονται στη ζωή μας και εισβάλλουν στο εσωτερικό του σώματός μας, ανατρέποντας την ομοιοστασία του, ο οργανισμός δεν μπορεί να αντιπαραβάλει ακαριαίες αντιδράσεις, και, για πολλές γενιές, καθίσταται ευάλλωτος στις δυσμενείς επιδράσεις τους. Με τις αλλεπάλληλες γενιές, αποκτά την εμπειρία των ανοίκειων ουσιών και οργανώνει σύμφυτους μηχανισμούς άμυνας, τις οποίες ενσωματώνει στο γονιδίωμά του. Έτσι, εξοικειώνεται με σωρεία δυνητικά επιβλαβούς ύλης, αναπτύσσοντας αδρή, σύμφυτη ή επίκτητη άμυνα.
   Με την εισαγωγή αναρίθμητων δυνητικά βλαπτικών ουσιών, ως αποτέλεσμα της παραγωγής δράσεων βιοτεχνολογίας, αλλοιώνεται το φυσικό περιβάλλον, στο οποίο είναι εθισμένος να διαβιοί ο άνθρωπος, ο οργανισμός του οποίου έρχεται αντιμέτωπος με απροσδιόριστο αριθμό λοιμογόνων παραγόντων. Οι παθήσεις φθοράς, τα νεοπλάσματα, λοιμώξεις από παθογόνα εργαστηρίου ή μεταλλάξεις φυσικών στελεχών, οι εκτροπές της ανοσιακής ισορροπίας, είναι παραδείγματα νοσογόνου δράσεως, για να περιοριστούμε μόνο στους λοιμογόνους παράγοντες που περοέρχονται από φυσικά/χημικά αίτια. Σειρά εκτροπών οφείλονται, επίσης, στις ανισορροπίες του οικονομικού, κοινωνικού και συναισθηματικού περιβάλλοντος της ανθρώπινης ζωής, έναντι των οποίων, επίσης, ο άνθρωπος, πρέπει να αντιπαρατάσει προσταυετευτικούς μηχανισμούς και να οργανώνει την άμυνά του.  
   Σ΄αυτόν τον ανέλεητο αγώνα επιβιώσεως του ζώντος οργανισμού έναντι των επιβουλών του συνεχώς επικινδυνέστερου εξωτερικού περιβάλλοντος, πρέπει να αντιπαρατάσσονται μέθοδοι ενισχύσεως της άμυνας του οργανισμού. Η κοινωνία, που αποβλέποντας στην υλική απολαβή, ενθαρρύνει τις βιοτεχνολογικές δράσεις, παράγωγα της οποίας είναι οι δυνητικά βλαπτικές επινοήσεις της, έχει υποχρέωση για ανταποδοτικούς λόγους, αυτοπροστασίας  και λόγους αλληλεγγύης να αναπτύσσει παράλληλα και δομές πρόληψης, θεραπείας και αποκαταστάσεως από τις "παράπλευρες απώλειες" της λυσσώδους οικονομικής της δράσεως. Και πράγματι, η υποχρέωση της πολιτείας να παρέχει ασφάλεια και θεραπεία έχει ρητά συνομολογηθεί σε διεθνείς Συμβάσεις, εθνικά Συντάγματα και παγκόσμιες Διακηρύξεις. 
   Τις τελευταίες δεκαετίες, με την εκτροπή της δημόσιας συμπεριφοράς σε νεοφιλελεύθερες πρακτικές, η κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία δυστροπεί να επιφορτισθεί με τις αναγκαίες δαπάνες για τη συντήρηση τελεσφόρου Εθνικού Συστήματος Υγείας. Επιχειρείται να ενοχοποιούνται οι πολίτες, επειδή υιοθετούν ανθυγιεινούς τρόπους συμπεριφοράς και γι αυτό, δήθεν έτσι, αρρωσταίνουν. Δεν είναι, λοιπόν, το κράτος υποχρεωμένο να επωμίζεται το κόστος της θεραπείας τους και πρέπει αυτοί οι ίδιοι να επιβαρύνονται με τα αντίστοιχα ποσά. Με αυτές τις καινοφανείς ιδέες το κράτος γίνεται θεραπαινίδα της οικονομικής ελίτ, και αναλαμβάνει να συγκεντρώνει χρήματα από φόρους και εισφορές που τις διοχετεύει κατ΄ευθεία στις τσέπες των πατρώνων του.
  
    

..αναζητώντας τον εαυτό μου*

Μαθιουδάκης Γ.Α. 

  Ανέκαθεν κάθε Σάββατο βράδυ έβγαινα από την τροχιά μου, την προδιαγεγραμμένη πορεία μου, προς τις αέρινες ρότες των αναζητήσεων.  Έκλεινα τα βιβλία μου, θηκάριζα το στηθοσκόπιο, τις καθημερινές έγνοιες, τις συμβατικές και συμβιβασμένες αγωνίες μου, κατεδάφιζα τις οριοθετήσεις μου: αυτά τα σαθρά κι όμως ανυπέρβλητα κιγκλιδώματα της προγραμμένης μου ελευθερίας. Διέφευγα προς τον ακάλυπτο χώρο, τα μικρά ‘εκτός σχεδίου’ παραλληλόγραμμα που διέλαθαν στις κόγχες του αυστηρά ρυμοτομημένου σύμπαντος. Διολίσθαινα στον απελευθερωμένο από το χώρο χρόνο, προς τις περιοχές που οι συλλογισμοί απαλλάσσονται από τις πιο εγγενείς συνιστώσες τους: το φόβο, την ιδιοτέλεια, την απαντοχή. Προς τις αχανείς συσσωρεύσεις της ποιότητας, όπου κανείς τίποτα δεν ιδιοποιείται και όλα είναι προσβάσιμα, αλλά ακατανάλωτα.

  
Αφηνόμουνα στις εξωκοσμικές επιδράσεις της νοσταλγίας, αναζητώντας την εντόπιση της προέλευσής μου: από πού έρχομαι και γιατί; Ποιές είναι οι εξαρτήσεις μου και γιατί; Κατά πού πηγαίνω και γιατί;  Ποια ιδιοτέλεια μ΄ έσπρωξε  στην αμφιβολία, την ατέρμονη αβεβαιότητα, την ολική αποτυχία; Ποιός με βούτηξε στις αντιφάσεις των αισθήσεών μου; Στον κυκεώνα των δοξασιών μου; Στην αντινομία των συναισθημάτων μου; Ποιος έμπηξε τα οδοφράγματα που υποχρέωσαν τις διαδρομές μου; Ποιός υπολογισμός μ΄έκανε ανυπολόγιστα τυχαίο;

  Ύστερα, χωνόμουνα μέσα στον κόσμο, γινόμουνα κι εγώ αντικείμενο των παρατηρήσεών μου∙ και συναντούσα τον εαυτό μου στην ομοιογένεια, τη φθορά, τη κάμψη. Δυσανασχετούσα. Δεν είμαι αποτέλεσμα "αϊδίου κινήσεως"¨, δεν είμαι αποτέλεσμα ούτε συμφιλιώσεων ούτε εναντιώσεων. Όχι! Δεν μπορεί να είμαι ένα απλό πολεμικό ανακοινωθέν, η έκβαση μιας συρράξεως∙ αιτία μου δεν είναι η σύγκρουση. Η ψυχή μου δεν είναι λάφυρο κάποιας μάχης. 

Βρήκα τη Ζωή στην εσχατιά της εξελίξεώς μου; Ή μήπως μόλις τώρα άρχισα τη μακραίωνη διαδρομή μου στο ορμητικό ποτάμι που τάχθηκα να κολυμπάω. Την απόσταση από το χθές που "δεν-είμουν" μέχρι το σήμερα που "είμαι" και το αύριο που "δε -θα-είμαι" τη διέτρεξα ακατάλυπτα μόνος μου σαν Οιδίπους που υπηρέτησε τη Ζωή και το Θάνατο από άγνοια, σαν Βαραβάς που παρέσυρε το θεό στο σταυρό πριν απελευθερώσει τη μεγαλοψυχία του, σαν Αμλετ μοιραίος που δίνοντας στον έρωτα χρόνο τον έκανε απελπισία, σαν χαζοχαρούμενος Κιχώτης ορμητικός στο τίποτα, αλλά διστακτικός στο "κάτι", σαν Φάουστ που έβαλε τον καθρέφτη ίσια απέναντι στο πρόσωπό μου για να δω ότι αυτός που νομίζω ότι είμαι, αυτός πράγματι είμαι: ο διεγειρόμενος από το θαυμασμό και την αμφιβολία, ο καταρρέων στο αναπόδραστο, το θάνατο, την τυχαιότητα, την απελπισία, σαν Ζορμπάς, χορεύοντας την κατακερματισμένη τραγωδία μου. Το σκυλάκι που σέρνω πίσω μου μ΄ένα σπάγγο υποχρεώθηκα να το πω βούρτσα για να κερδίσω  την ελευθερία μου.

  Προσωρινά λιποτακτούσα από το αενάως απειλητικό, το συνυφασμένο με τη μοίρα μου "μη-είναι-πλέον" μέσα στις οριοθετήσεις μου, προς το αενάως επιδιώξιμο "είναι-επι-πλέον" πέραν των ορίων μου. Αναζητούσα διαδρομές πολύ πέρα από την προσωρινότητα της ευδαιμονίας προς τα πλαστικά ηλιοβασιλέματα που εξακολουθούν να επαναλαμβάνονται επειδή τα αγάπησα. Αναζητούσα τον έρωτα στο περιβάλλον της ζωής, όχι την ηδονή στην επιβεβαίωση του θανάτου.

 Δεν έχω βέβαια αμφιβολία για την ύπαρξή μου∙ υπάρχω πράγματι κι είμαι γι αυτό ευτυχισμένος. Αλλά δεν γνωρίζω αν κάποιος είπε να υπάρχω μόνο στο μέτρο της παρούσας προσκαιρότητας, χωρίς να με διεκδικεί καμμιά προέλευση και χωρίς κανένας προορισμός να μ’ αναμένει. Ότι δεν είμαι παρά μόνο οι ανάγκες μου. Αν πράγματι εκείνος που με εμπνεύσθηκε, δεν εμπνεύσθηκε επίσης και τη συνέχειά μου, αν εκτός από θνητό με θέλησε και συμπτωματικό, αν βρέθηκα και χωρίς αιτία και χωρίς συνέπεια, αν δεν είμαι κάτι το διαρκές, αν έχω τη σημασία που έχει κάθε τι "μιας χρήσεως" πρέπει να το ξέρω, γιατί από αυτό εξαρτάται και η σημασία μου. Δεν με φτάνει να ξέρω ποιός είμαι, αλλά, επίσης, θέλω να ξέρω ποιός μπορώ να γίνω.

  Είναι αλήθεια ότι κάποιος όρισε να έρχομαι από το τίποτα και να καταλήγω εκεί; Για ποιό λόγο θα είμουνα μια προσωρινή αναλαμπή, μια στιγμιαία ανάσπαση στο αχρονικό μηδέν. Τι σημασία προσδίδει η στιγμιαία παρουσία μου; Ποιός μ΄έβαλε να φωτοδοτώ τη διαδρομή από το μηδέν στο είναι. Ποιός είπε να είμαι τόσο πολύπλοκος και ταυτόχρονα τόσο μάταιος. Ποιός είπε να είμαι τόσο ανθεκτικός και ταυτόχρονα τόσο εύθραυστος; Ποιός είπε να είμαι τόσο σκόπιμος και ταυτόχρονα τόσο τυχαίος;

Είμαι η επιβεβαίωση της προσωρινότητας, η εξαίρεσή της ή μήπως η διάψευσή της. Υπηρετώ την τυχαιότητα ή εξυπηρετώ ένα σκοπό κι επαληθεύω την εξέλιξη ενός σχεδίου δράσης που δεν αναχαιτίζεται. Υπάρχω βέβαια, αλλά αναρωτιέμαι αν υπάρχω μόνο μέσα στις περιχαράξεις μου, υπάρχω μόνο με βάση τη δεξιότητά της προσαρμογής μου ή ταυτίζομαι με την προσομοίωσή μου σ΄ένα σχέδιο με το οποίο εντάσσομαι στο "είναι", του οποίου δεν είμαι δα, και το ειδοποιό χαρακτηριστικό

  Θέλω να γνωρίζω τι είμουνα πριν από μένα και τι θα είμαι όταν εγώ θα έχω εκλείψει. Ποια να ήταν άραγε η περισσότερο αναγκαία προϋπόθεσή μου, ποιά η ακροτελεύτια δυνατότητά μου, τι σύσταση θα έχει η χωρίς εμένα ύπαρξή μου.

Προσδιορίζομαι στο μέλλον ως εκείνο που αγάπησα ή εκείνο από το οποίο αγαπήθηκα ή υπάρχω επειδή έχω ενταχθεί σ΄ένα σχέδιο με το οποίο αποτυπώνομαι σε κατοπινές διατάξεις. 

Δεν θέλω να ζήσω μια ζωή πηνελόπεια, αλλά ούτε και σισύφεια. Θέλω να είμαι σημαίνον όχι μόνο σημαινόμενο.

*Ηράκλειτος 544-483: Εδιζησάμην εμεωυτόν (αναζητώντας τον εαυτό μου)

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2011! Απόβραδο

Τι θα μπορούσαμε να πούμε ένα σαν τ΄αποψινό χριστουγεννιάτικο, βρόχινο απόβραδο; Τι άλλο, εκτός από "δυό λόγια από την καρδιά". 

   Για φαντάσου.... δηλαδή  δύο παράγωγα της νοήσεως, γεννημένα στην καρδιά....τη γεννήτρια των αισθημάτων μας.

    Δεν είναι παράξενο και, ξαφνικά, εντελώς αληθινό; ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ!!!

Αντίθετα με την τεχνολογική νοημοσύνη, που κάνει τους ανθρώπους να χειρίζονται μηχανές και ν΄ανήκουν -με κατάλληλες προσαρμογές, υποχωρήσεις, εσωτερικές αναδιατάξεις, υπολογισμούς- σ΄ένα σύστημα επιδιωγμένου σκοπού.

  "Όπου κι αν πάω, έλεγε ο αμείλικτος Φρόϋντ, βρίσκω πάντα έναν ποιητή, που έχει φτάσει εκεί, πριν από μένα".

   Να αγαπάς χωρίς λογική επιφύλαξη. Να οργίζεσαι απέναντι στ΄ απορριπτέο, χωρίς ιδιοτέλεια.Χωρίς πλάγια σκέψη!

   Να οργίζεσαι με το σωστό τρόπο, για το σωστό λόγο, στο σωστό βαθμό, εναντίον του σωστού ατόμου (Αριστοτέλης Νικομάχεια).

   Αυτό είναι η συναισθηματική νοημοσύνη. Είναι η αληθινή ευφυΐα, η συνάρμοση του νού με την καρδιά.

    Η ομοφωνία της σκέψης σου με τα αισθήματά σου! Δηλαδή η Ελευθερία!!!

ΟΥΤΕ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΟΥΤΕ ...ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ

Η επιλεκτική μνήμη είναι τόσο παραπλανητική, όσο είναι και η προκατάληψη.

Με το.... χάος (sic) του Καραμανλή, η χώρα πορευόταν, σε μια από πριν χαραγμένη πορεία.

Λάθος του! που δεν την διόρθωσε. 

Όμως, ούτε επαχθή, αλλά άδικα, όπως παραδέχονται (τι ειρωνεία!) μέτρα,

ούτε απηνή φορολόγηση, αναξιοπαθούντων, όπως άτομα με ειδικές ανάγκες και άνεργοι

ούτε Μνημονιακά shocks, που πήγαν τη χώρα δεκαετίες πίσω και αναχαίτισαν κάθε αναπτυξιακό όνειρο

ούτε κατάργηση του κράτους πρόνοιας

ούτε ελαστική και ανασφάλιστη εργασία

ούτε απολύσεις για ψίλου πήδημα και για επιχειρηματικές κερδοσκοπίες

ούτε (κομματικές ;) απολύσεις,

ούτε εφεδρεία,

ούτε στα ύψη ο ΦΠΑ,

ούτε 23% ανεργία,

ούτε χιλιάδες κλειστές μικρομεσαίες επιχειρήσεις. και καταστήματα.

ούτε λιποθυμίες υποσιτιζόμενων μαθητών

και -πάνω από όλα ούτε απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων 

ούτε απώλεια εθνικής κυριαρχίας.

Φοβάμαι πολύ ότι επιβλήθηκε στη χώρα ανήκεστη ήδη βλάβη, χωρίς λόγο κι αφορμή. Ενόσω ούτε το χρέος ήταν υπέρογκο (συγκριτικά με άλλων χωρών, Γερμανίας, Ιταλίας, ακόμη και Δανίας) , αλλά τουναντίον τα μέτρα περιστολής του το κατέστησαν μη βιώσιμο, όπως λένε. Και οι εισροές από υψηλότοκα δάνεια, επιδοτήσεις, έσοδα και φορολογήσεις εξαερώθηκαν, άλλη μια φορά, στέλνοντας το λογαριασμό στον λαό, με τις επιπόλαιες επιλογές του!

ΑΙΔΗΜΩΝ ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ

Ο πολίτης παρακολουθεί εμβρόντητος όσα εξυφαίνονται το τελευταίο διάστημα στην πατρίδα μας.

   Παρακολουθεί κατηφής την αστοχία του πολιτικού μέτρου, τη σήψη του διοικητικού συστήματος, τον ανδραποδισμό του συνδικαλιστικού κινήματος, την αμετροέπεια των οικονομικών παραγόντων, την ωμή πρόταξη ιδιοτελειών και ωφελιμιστικών επιδιώξεων και, την απαρασάλευτη και αειθαλή σύγχυσή τους. 

Ο πολίτης παρακολουθεί εμβρόντητος το ευρύτερο διοικητήριο να αυθαδιάζει κάθε βράδυ στα κανάλια, όταν θα έπρεπε να είχε αποσυρθεί σε αιδήμονα περισυλλογή.

Είναι εξοργιστική και ακατανόητη η φράση: "κόβονται οι μισθοί για να ηρεμήσουν οι αγορές".

Ο πολίτης, προοδευτικά, διακρίνει ολοένα σαφέστερα τις συνέπειες της διασποράς συγχυτικών  παραπληροφορήσεων, περίτεχνων μεθόδων προπαγάνδας, τεχνικών διαμορφώσεως της κοινής γνώμης,  εξάπλωσης του ακατάληκτου φόβου, του ελέγχου της σκέψεως, την καθυπόταξη των συνειδήσεων έτσι, που, ακόμη και το πλέον βδελυρό να φαντάζει πρόσφορο και βολικό.

Θα είχε γίνει επανάσταση σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης αν είχαν ληφθεί τόσα μέτρα (sic). Δηλώνει ο ένας (Χρυσοχοεΐδης) . Παρακαλώ (ποιόν αλήθεια;) να έρθει η στιγμή να ασκήσω οικονομική πολιτική προς όφελος της χώρας (sic), δηλώνει ο άλλος (Βενιζέλος). 

Παρακολουθεί τρομαγμένος την εξάντληση των πολιτισμικών μας αποθεμάτων, την παραχώρηση προνομίων ως επιβράβευση όχι της αριστείας, αλλά της ευπείθειας, της συναίνεσης, της υπακοής, της υποτέλειας. Είναι άξιο κάθε θαυμασμού, πόσες μέθοδοι εφαρμόζονται και με τι ρυθμό επινοούνται προκειμένου να πειθαναγκάζονται οι πολίτες, σε επιλογές εντελώς αντίθετες από την πραγματική τους βούληση, χωρίς ταυτόχρονα να φαίνεται ότι χάνουν την αυτονομία τους και ότι απεμπολούν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα.

Η πολιτική απονευρώνεται και οι άνθρωποι καθίστανται ανελεύθεροι, όχι πλέον με την επιβολή περιοριστικών ή κατασταλτικών μέτρων, αλλά με την άρση κάθε συντακτικής έννοιας, με τον κατακερμα­τι­σμό της κοινωνίας και την αδυναμία της να εκφέρει γνώμη, να βασίσει τις αποφάσεις της στη γνώση και να υπηρετήσει ένα Δίκαιο ισότιμα προστατευτικό για όλους, ισότιμα κριτικό για όλους, αφού έχει ήδη προσανατολιστεί σ' ένα Δίκαιο που ολιγωρεί, διακυμαίνεται, εξαρτάται και εφαρμόζεται διακριτικά. Ένα Δίκαιο που αντί –όπως ανέκαθεν- να προσδιορίζει τα όρια του επιτρεπτού, ανέχεται την ασυδοσία του εφικτού.

Όμως αυτό που κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο επιτρεπτό και το εφικτό είναι ακριβώς η ηθική επένδυση του πρώτου που στερείται το δεύτερο.

Σιγά-σιγά διακρίνεται ο επινοημένος στόχος αυτής της θεομηνίας. Το έθνος μας πρέπει να αποδυναμωθεί, να ισοπεδωθεί, να εξαφανισθεί κάθε ίχνος διαφωνίας, ελέγχου, διαμαρτυρίας. Καθημαγμένος ο λαός, παραπαίει στις παλινωδίες του, τις παρεξηγήσεις του, τις αλλόκοτες επιλογές του. Ανίκανος να αντιδράσει, παρατηρεί να του υπεξαιρούν το έχειν του, ταυτόχρονα εθνικό και ατομικό· απονευρωμένος παρακολουθεί την καρατόμησή του.

Την μπακέτα αυτής της πολύπτυχης συμφοράς την κρατά ένα εξωπολιτικό διοικητήριο που «αγρυπνά» με αντιλήψεις που αποτελούν μίγμα του νεοφιλελευθερισμού και των αντιλαϊκών μειονεξιών ενός παραχαραγμένου σοσιαλισμού. 

Πολύ απλά, τα "πιστεύω" αυτού του διοικητηρίου "αποκλείουν" τη λύση της κρίσης.

ΑΥΞΑΝΟΥΝ -ΠΑΛΙ- ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΥ ΓΙΑ ΝΑ... ΜΕΙΩΣΟΥΝ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΛΕΝΕ...

Δεν γνωρίζουν, γιατί είναι αδαείς, μαθητευόμενοι μάγοι και... έχουν απέχθεια στη βιβλιογραφία, ότι:

1. Οι καπνιστές κινδυνεύουν να πάθουν καρκίνο του πνεύμονος, ακόμη και 13 χρόνια, μετά τη διακοπή του καπνίσματος.Και χρονία βρογχίτιδα, ακόμη και εάν διακόψουν το κάπνισμα, το οποίο ευθύνεται ΜΟΝΟΝ σε ποσοστό 20% των ασθενών.

Επομένως, η βίαιη διακοπή, ακόμη και με ποινή θανάτου, όχι μόνο με φορολογικά μέτρα, δεν προφυλάσεει εκείνους που είναι να αρρωστήσουν. 

2. Έχουν ληφθεί πολύ...ευγενέστερα "μέτρα" κατά του καπνίσματος για περιστολή εξόδων. Έτσι, 

α. ο Φεοντόροβιτσ, της δυναστείας Ρωμανώφ, μαστίγωνε τους καπνιστές και όσοι από εκείνους άντεχαν τους εξόριζαν στη Σιβηρία.

β. Η Χούντα του Σογκούν στην Ιαπωνία, φυλάκιζε και δήμευε την περιουσία των καπνιστών.

γ. Ο Σουλτάνος της Τουρκίας Μουράτ ο Ανελέητος, αποκεφάλιζε, κρέμαγε και διαμέλιζε τους καπνιστές.

γ. Ο Ρισελιέ, για να ξελασπώσει τη Γαλλία από το οικονομικό χάος, που την έφερε με τους τυχοδιωκτισμούς του (κάθε ομοιότητα, συμπτωματική), επέβαλε -για πρώτη φορά- φορολογία στον καπνό που κατανάλωναν οι ανήσυχοι πολίτες. 

δ. στο ίδιο κλίμα κινήθηκε και ο Ναπολέων που ήταν καλός για την πάρτη του (Μποναπάρτης). 

Ο κατάλογος μπορεί να είναι μακρύς πολύ.

3. Η σύγχρονη Ιατρική αναγνωρίζει την καπνιστική συνήθεια ως κοινικοοικονομική πάθηση, τα συμπτώματα της οποίας, όπως κάθε παθήσεως δεν μπορεί να απαγορεύσει κανείς με Νόμους, κυρώσεις και επιβολή δισβάστακτων φόρων. Αρκεί να μελετηθούν τα αίτια που κάνουν τους πολίτες να καπνίζουν. Και αυτά -αμέσως- να αρθούν. Και αυτά είναι: τα κοινωνικά αδιέξοδα, η ανεργία, η μαύρη, ανασφάλιστη ανεργία, η αναξιοκρατία, η αποστέρηση κάθε προοπτικής, και η έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης.

4. Αυτά κιόλας που είναι οι πραγματικοί εκλυτικοί παράγοντες των παθήσεων φθοράς που καταπονοιύν τους πολίτες και επιβαρύνουν το Σύστημα Υγείας.

5. Οι κοινωνικοί αποκλεισμοί είναι που φταίνε και όχι οι ίδιοι οι καπνιστές, ώστε η αρρώστεια τους να εκλαμβάνεται ως μια δίκαιη ανταμοιβή των αφρόνων αυτών που υιοθέτησαν ανθυγιεινό τρόπο ζωής και, δήθεν, έτσι αρρώστησαν.

6. Ας μην παίξουμε, λοιπόν, το παιχνίδι τους, να στρέφουν τη μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης, όπως

τους ανέργους εναντίον των εργαζομένων, γιατί, δήθεν, καταλαμβάνουν λιγοστές θέσεις εργασίας-

τους εργ;αζόμενους, εναντίον των ανέργων, που εξαντλούν τα ασφαλιστικά Ταμεία, με τα επιδόματα ανεργίας.

τους μη καπνιστές εναντίον των καπνιστών, επειδή δήθεν εξαιτίας τους αρρωσταίνουν.

7. Γιατί ίσια - ίσια η κοινωνική συνοχή, για την οποία δήθεν κόπτονται, είναι ό,τι περισσότερο τους τρομάζει.

ΑΙΔΩΣ ΑΧΡΕΙΟΙ

Παγκόσμια Ημέρα των ατόμων με αναπηρία, σήμερα!

   Κι εδώ στη φιλάνθρωπη Ελλάδα, που συγκροτήθηκε η ιδέα της αλληλεγγύης,

περικόπτουν τις ενισχύσεις των ατόμων με ειδικές ανάγκες, επιβάλλοντας -και σ΄αυτούς- χαράτσια, φόρους και περικοπές επιδομάτων.

Αίσχος!!

Καμιά κοινωνία  δεν σώζεται περιστέλλοντας  τα λίγα Ευρώ που απαλύνουν τη βασανιστική ζωή των ανήμπορων μελών της.

Κι ενώ δεν υπάρχει καν πρόθεση σύλληψης της φοροδιαφυγής, ενώ αγωνιούν για τη διατήρηση της ακμαιότητας του ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ τραπεζικού συστήματος, αδιαφορούν για την ηθική υποχρέωση προστασίας των αναξιοπαθούντων πολιτών.

   Κρίμα!!

Η ανθρωπιστική Ελλάδα, απέρχεται, αντιακαθιστάμενη, προοδευτικά, από μια εθελόδουλη αποικία, έρμαιο στο σύγχρονο οικονομικό εκβαρβαρισμό.

ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΥΣΕΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ

1. Καταστολή του φορομπηχτικού μένους της Κυβερνήσεως

2. Αναστολή της υπερεντατικής αποπληρωμής του παράνομα και ανήθικα καταλογισθέντος χρέους.

από πανοτόκια και άφρονες δανεισμούς, εν αγνοία των πολιτών, που μετατρέπονταν αμέσως σε ιδιωτική περιουσία της οικονομικής ολιγαρχίας,

3. Περιστολή του αχανούς κομματικού κράτους, με πρόωρη πλήρη συνταξιοδότηση, όσων δεν ανταποκρίνονται (από οκνηρία ή αδεξιότητα) στα εγχειρήματα εκσυγχρονιμού του. 

4. Δικαιοσύνη/αξιοκρατία/ισοπολιτεία, δηλαδή αληθινή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

5. Εξυγίανση συνδικαλιστικού κινήματος.

πλήρης απεγκλωβισμός από κομματικές ιδιοτέλειες και ατομικές μεροληψίες

6. Συμμόρφωση στις επιταγές του Συντάγματος και απαρέγκλιτη εφαρμογή των νόμων.

7. Άρση της κρατικής προστασίας των Τραπεζών (ή καρτικοποίησής τους) και της κηδεμονίας  των (δημόσιων και ιδιωτικών) ανωφελικών επιχειρήσεων.

8. Συρρίκνωση της γραφειοκρατίας.

9. Αποκήρυξη της κομματοκρατίας και ωφελιμιστικής κατανομής πόρων.

10. ανάνηψη του κοινωνικού κράτους.

11. Στήριξη και ενίσχυση της φιλομάθειας του Λαού και της (απαλλαγμένης προπαγανδιστικών αλλοιώσεων)  ενημερώσεώς του.

12.  Στήριξη και ενίσχυση της ομοψυχίας - συναινέσεως- αλληλεγγύης.